W końcu mogłem porozmawiać z
Niallem.
- To jak myślisz, od czego zacząć?
- No nie wiem, wyślij jej kwiatki od
cichego wielbiciela. W liściku napisz tylko ‘L’, niech się pogłowi dziewczyna.
– uśmiechnął się.
- OK, dzięki, jesteś najlepszy!
- Wiem, nie musisz mi o tym mówić.
***
Następnego
ranka razem z Niallem wysłałem kwiaty. Siedliśmy w kuchni i rozmawialiśmy ściszonymi
głosami, jedząc śniadanie.
- Naprawdę, dziękuję ci za pomoc.
- Nie ma sprawy. Oddasz mi tę kanapkę?
- Jasne, bierz, dla ciebie mógłbym zrobić ich
całą górę.
- Takie wyznania zachowaj dla Katie.
Nagle do pomieszczenia wparował Zayn, więc
przestaliśmy dyskutować. Spojrzał na nas dziwnie i spytał:
- O czym rozmawialiście?
- O Tobie, jesteś piękny, wiesz? – powiedział
Niall.
- Tak sądzisz? – spojrzał w lusterko,
obserwując bacznie swoją twarz – Taa, macie rację.
Wziął sobie coś do jedzenia i wyszedł. Wtem
do kuchni wszedł wielki i słynny Harry Styles. Fakt, odkąd chciałem zdobyć jego
dziewczynę, nasze stosunki się pogorszyły.
- Hej, co tak wcześnie wstaliście?
- Poszliśmy na zakupy. – powiedziałem, ale w
tym samym czasie Niall odpowiedział:
- Musieliśmy iść na pocztę.
Skarciłem go wzrokiem.
- Najpierw poszliśmy na pocztę, żeby wysłać
autografy do kilku fanek, a potem do sklepu na zakupy.
Niall siedział czerwony jak burak. Harry spojrzał na nas pytającym
wzrokiem.
- Coś kombinujecie.
- Nie, raczej nie. Ale dociekaj tak dalej, a
wykombinujemy, jak cię ostrzyc.
Podziałało, zaśmiał się i nalał sobie kawy.
- Jak tam z Katie? – spytałem niby od niechcenia.
- Świetnie, z dnia na dzień jesteśmy w sobie
coraz bardziej zakochani. – powiedział z rozmarzeniem w głosie.
- To fajnie. – uśmiechnąłem się, umierając w
środku.
- Za pół godziny tu wpadnie, już się za nią
stęskniłem.
Może jakoś ją dorwę i zdołamy pogadać przez
chwilę.
- Dobra, idę wziąć prysznic. – rzekł Harry.
- O tak, przyda ci się. – powiedział Niall,
który miał już normalny odcień skóry.
Harry dźgnął go w bok i wyszedł.
- Znając życie, zaraz pojawi się tu Lou.
Nie minęła minuta, a zjawił się Louis. Nagi.
- Witajcie, skowronki.
- Witaj, gwiazdko. – powiedziałem, kiedy
Niall mruknął tylko coś pod nosem, jedząc swoją kanapkę.
- Mamy jakieś plany na dzisiaj?
- Tak, ubrać się. – powiedział Niall.
- A tak na serio?
- Dzisiaj idziemy na sesję –
oznajmiłem – także idź się ubrać, proszę. Dobra, Niall, idziemy na górę. –
ten spojrzał tęsknym wzrokiem na
śniadanie. – Dobra, weź je ze sobą.
Szczęśliwy pohasał na górę.
Opuściliśmy kuchnię i poszliśmy do mojego pokoju. Lubię ten dom, jest taki
wielki. Mój poprzedni był uboższy, choć tęsknię za tamtymi czterema murami. Ale
muszę przyznać, że z chłopakami mieszka mi się nienajgorzej. Położyliśmy się na
łóżku i rozmawialiśmy. Głownie o tym, jak zdobyć Katie. Z dołu usłyszeliśmy
dzwonek i serce zabiło mi mocniej. Pognałem
do drzwi, by JEJ otworzyć.
- Hej! – przywitałem się.
- Siemka! – uśmiechnęła się i
pocałowała mnie w policzek.
Przyszedł Harry. No to sobie
pogadaliśmy.
- Cześć, kochanie! – powiedział i
pocałował ją… w usta…
Odchrząknąłem, by im przerwać.
- To my idziemy na górę. –
powiedział Styles zmieszany.
Poszedłem do salonu i włączyłem
telewizor.
- NIALL! NIALL! BOYFRIEND LECI!
Zjawił się na tyle szybko, by mnie
zaskoczyć. Kiedy skończył się podniecać, włączyliśmy sobie jakiś film i zeszli
się wszyscy domownicy. I Harry, i Katie… Jako iż siedziałem na środku kanapy,
nasza para rozsiadła się obok mnie. Niall uśmiechnął się do mnie z fotela.
Zayn, wracając z kuchni z przekąskami, usiadł między mną a Katie. Miałem ochotę
go uderzyć, ale powiedział:
- VAS HAPPENIN’?!
To nigdy nas się nie znudzi. Nie
wiem, skąd to wziął, ale powtarza to jak mantrę.
- Zagrajmy w butelkę. – zaproponował
Louis, kiedy leciały już napisy końcowe.
