Rozdział 2

W końcu mogłem porozmawiać z Niallem.

- To jak myślisz, od czego zacząć?

- No nie wiem, wyślij jej kwiatki od cichego wielbiciela. W liściku napisz tylko ‘L’, niech się pogłowi dziewczyna. – uśmiechnął się.

- OK, dzięki, jesteś najlepszy!

- Wiem, nie musisz mi o tym mówić.

***

Następnego ranka razem z Niallem wysłałem kwiaty. Siedliśmy w kuchni i rozmawialiśmy ściszonymi głosami, jedząc śniadanie.

- Naprawdę, dziękuję ci za pomoc.

- Nie ma sprawy. Oddasz mi tę kanapkę?

- Jasne, bierz, dla ciebie mógłbym zrobić ich całą górę.

- Takie wyznania zachowaj dla Katie.

Nagle do pomieszczenia wparował Zayn, więc przestaliśmy dyskutować. Spojrzał na nas dziwnie i spytał:

- O czym rozmawialiście?

- O Tobie, jesteś piękny, wiesz? – powiedział Niall.

- Tak sądzisz? – spojrzał w lusterko, obserwując bacznie swoją twarz – Taa, macie rację.

Wziął sobie coś do jedzenia i wyszedł. Wtem do kuchni wszedł wielki i słynny Harry Styles. Fakt, odkąd chciałem zdobyć jego dziewczynę, nasze stosunki się pogorszyły. 

- Hej, co tak wcześnie wstaliście?

- Poszliśmy na zakupy. – powiedziałem, ale w tym samym czasie Niall odpowiedział:

- Musieliśmy iść na pocztę.

Skarciłem go wzrokiem.

- Najpierw poszliśmy na pocztę, żeby wysłać autografy do kilku fanek, a potem do sklepu na zakupy.

Niall siedział czerwony jak burak. Harry spojrzał na nas pytającym wzrokiem.

- Coś kombinujecie.

- Nie, raczej nie. Ale dociekaj tak dalej, a wykombinujemy, jak cię ostrzyc.

Podziałało, zaśmiał się i nalał sobie kawy.

- Jak tam z Katie? – spytałem niby od niechcenia.

- Świetnie, z dnia na dzień jesteśmy w sobie coraz bardziej zakochani. – powiedział z rozmarzeniem w głosie.

- To fajnie. – uśmiechnąłem się, umierając w środku.

- Za pół godziny tu wpadnie, już się za nią stęskniłem.

Może jakoś ją dorwę i zdołamy pogadać przez chwilę.

- Dobra, idę wziąć prysznic. – rzekł Harry.

- O tak, przyda ci się. – powiedział Niall, który miał już normalny odcień skóry.

Harry dźgnął go w bok i wyszedł.

- Znając życie, zaraz pojawi się tu Lou.

Nie minęła minuta, a zjawił się Louis. Nagi.

- Witajcie, skowronki.

- Witaj, gwiazdko. – powiedziałem, kiedy Niall mruknął tylko coś pod nosem, jedząc swoją kanapkę.

- Mamy jakieś plany na dzisiaj? 

- Tak, ubrać się. – powiedział Niall.

- A tak na serio?

- Dzisiaj idziemy na sesję – oznajmiłem – także idź się ubrać, proszę. Dobra, Niall, idziemy na górę. – ten spojrzał tęsknym wzrokiem na  śniadanie. – Dobra, weź je ze sobą.

Szczęśliwy pohasał na górę. Opuściliśmy kuchnię i poszliśmy do mojego pokoju. Lubię ten dom, jest taki wielki. Mój poprzedni był uboższy, choć tęsknię za tamtymi czterema murami. Ale muszę przyznać, że z chłopakami mieszka mi się nienajgorzej. Położyliśmy się na łóżku i rozmawialiśmy. Głownie o tym, jak zdobyć Katie. Z dołu usłyszeliśmy dzwonek i serce zabiło mi mocniej. Pognałem do drzwi, by JEJ otworzyć.

- Hej! – przywitałem się.

- Siemka! – uśmiechnęła się i pocałowała mnie w policzek.

Przyszedł Harry. No to sobie pogadaliśmy.

- Cześć, kochanie! – powiedział i pocałował ją… w usta…

Odchrząknąłem, by im przerwać.

- To my idziemy na górę. – powiedział Styles zmieszany.

Poszedłem do salonu i włączyłem telewizor.

- NIALL! NIALL! BOYFRIEND LECI!

Zjawił się na tyle szybko, by mnie zaskoczyć. Kiedy skończył się podniecać, włączyliśmy sobie jakiś film i zeszli się wszyscy domownicy. I Harry, i Katie… Jako iż siedziałem na środku kanapy, nasza para rozsiadła się obok mnie. Niall uśmiechnął się do mnie z fotela. Zayn, wracając z kuchni z przekąskami, usiadł między mną a Katie. Miałem ochotę go uderzyć, ale powiedział:

- VAS HAPPENIN’?!

To nigdy nas się nie znudzi. Nie wiem, skąd to wziął, ale powtarza to jak mantrę. Film, który oglądaliśmy, był komedią romantyczną, tak więc cała szóstka śmiała się i płakała. I tak parę kolejnych filmów i wspólnych śmiechów, szlochów i krzyków.

- Zagrajmy w butelkę. – zaproponował Louis, kiedy leciały już napisy końcowe.